Waanzin in de Toneelschuur

0

TG Fantasten maakt al tien jaar voorstellingen met dans, mime, spel, bewegend beeld en (live) muziek. Op 16 en 17 december staat TG Fantasten met haar nieuwe voorstelling WAANZIN in de Toneelschuur, een samenwerkingsproject met regisseuse, schrijfster en theatermaakster Sarah Ringoet.

“Ringoet geeft vorm aan het onkenbare. Ze neemt meedogenloos waar , maar zachtheid en genegenheid zijn nooit ver weg. Wanhopig, maar welgemoed – zo zou ik de personages die de wereld van Sarah Ringoet bevolken willen noemen. En ik merk telkens weer dat ze me dierbaar zijn dat ik hun wereld graag in de mijne toelaat” (Toneelschrijver Rob de Graaf over Ringoets gebundelde werk M 2).

Op dit moment wordt er nog druk gerepeteerd maar door middel van een interview (Sarah Ringoet interviewt Marle Brouwer) lichten ze een tipje van de sluier op:

Marle, wat is waanzin voor jou?
Waanzin voor mij is op de top van een berg staan en 360 graden om je heen kunnen kijken in de ijle lucht. Al wat je ziet is ruimte en mogelijkheden. Er zijn geen andere mensen en alles kan. Je denkt dat je helemaal alleen bent. Er helemaal alleen voor staat. Maar ook helemaal alleen over alles kunt beslissen. De ijle lucht doet je denken dat je kunt vliegen vanaf daar, terwijl je dat natuurlijk niet echt kan, want probeer het en je zult hopeloos te pletter vallen. Het is een metafoor voor hoe ik mezelf ervaar als ik in een waanzinnige staat van zijn ben beland. Dit kan komen door euphorie, zoals bijvoorbeeld verliefdheid, maar ook door chronische overmoedigheid, als ik weer eens denk dat mijn wilskracht groter is dan mijn fysieke mogelijkheden. Het ontstaat doordat ik soms de dingen erg rooskleurig zie, bijna romantisch en dan bestaan er geen gevaren meer voor mij, is de wereld even roze, net zoals vroeger toen ik nog een kind was. Momenten waarop ik soms dingen kan besluiten waarvan ik dan achteraf denk hoe heb ik dat kunnen doen. Dat was echt waanzin“.

Waarom wil je deze voorstelling maken?
Omdat het mij opviel dat veel mensen om mij heen denken dat ze met heel veel roken en drinken toch (gezond) oud kunnen worden. Ik vond dat zo een waanzin. Zo een teken van niet in contact staan met enige vorm van realiteitszin. Sommige van die mensen stonden dicht bij me en ik probeerde hen uit alle macht in te laten zien dat stoppen met die giftige middelen (in grote hoeveelheden) toch veel beter voor hen zou zijn. Het bleek een zinloze missie. Die middelen waren een weg om aan het leven te kunnen ontsnappen. Of andersom geredeneerd een houvast om het leven aan te kunnen. Hoe je het ook wendt of keert we krijgen allemaal best een hoop op ons bordje in een leven en de één gaat naar de kerk en de ander pakt een joint. Ik besloot het om te draaien en te kijken naar mijn eigen uitvluchten, mijn eigen waanzin eens onder de loep te leggen. Ik kwam erachter dat ik soms vrij onbesuisd in avonturen kan stappen waarvan ik achteraf denk het gaf een enorme kick, maar was dit nou wel zo verstandig?

Met welk gevoel wil je dat de toeschouwer de voorstelling verlaat?
Met het gevoel dat waanzinnigen niet anderen zijn maar jij en ik. Dat je niet psychotisch hoeft te zijn om een vorm van waanzin te ervaren. Dat waanzin ook in het positieve bestaat. Dat als je uiteindelijk van die eenzame bergtop iets afdaalt dat daar dan anderen zijn waarmee je kunt sparren, relativeren en lachen om je waanzin en de waanzinnige ideeën en acties die daaruit voort zijn gekomen. Dat waanzin ook iets is waar je niet bang voor moet zijn. Het is ook een krachtige bron van waaruit groei en ontwikkeling ineens heel snel kunnen plaatsvinden“.

Waarom moeten mensen Waanzin komen zien?
Omdat het een voorstelling is die haar spelers uit heeft gedaagd om hun eigen waanzin vorm te geven. Op een poëtische manier. Op een lachwekkende manier. Op een naar je strot grijpende manier. Op een liefdevolle manier. Omdat het naast het belichten van haar valkuilen een viering wil zijn van haar kracht“.

Het gehele interview is te lezen op de website van de Toneelschuur.